Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

I CRIED FOR TIME LOST - TIME LOST BETWEEN SISTERS EVERYWHERE


My mother cried her eyes red for the next several days, but oddly enough I couldn't bring myself to grieve. Only once did I shed tears over my sister. It happened two or three days after Nipper arrived in the mail. My brother and Mikiko had gone to the video store and picked up the animated My Neighbor the Totoro. Then they stopped by my room to invite me to watch it with them. As I walked down the hallway, I realized their actions were innocent, there were no bad intentions. No one could have known what would happen. After casually putting a small tray of cookies together and boiling a hot pot of tea, I moved into the living room and sat down around the coffee table with the others.
Five minutes into the video I knew it was not going to be fun.
The movie was about two sisters. The images were familiar, and memories from my past came tumbling in, one after another, like waves rolling up on a beach. The two were together throughout their childhood, but that youthfulness was short-lived. The color and the blissfulness, the light, the wind - everything was imprinted on my mind.
Actually, I wasn't trying to think about my own sister.
When we were kids we would often go with our mother to the mountain highlands, just the three of us. Mayu and I would snuggle up inside the mosquito tents and fall asleep telling ghost stories. Her thin, brown hair; her babylike smell. I didn't want to recall any of those things while watching the video, but the memories hit me anyway, striking me with a tremendous blow. It was as though the world has suddenly turned to darkness. [...]
I cried for time lost - time lost between sisters everywhere.

Banana Yoshimoto

Amrita, Washington Square Press, 1997

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

IN TIME - σκηνοθεσία: Andrew Niccol - 2011


Ντροπή και αίσχος. Μέσα στα πρώτα 15 λεπτά κατανοείς πόσο ενοχλητικά κακή είναι τούτη η ταινία. Κι όμως συνεχίζεις να τη βλέπεις. Δε σε χάλασε. Κι έπειτα παρακολουθείς κάποιες από τις χειρότερες ερμηνείες του Hollywood (ο Alex Pettyfer θα κοβόταν στο casting του Καλημέρα Ζωή). Μα όχι. Εσύ συνεχίζεις να το βλέπεις γιατί έχεις και παρέα και λες μπορεί κάποιος να έχει περιέργεια τι θα γίνει. Και το σενάριο γίνεται πιο βαρετό, πιο ηλίθιο, πιο προβλέψιμο, οι μεταφορές είναι τόσο προφανείς που πίνεις τέσσερα ουίσκια σε κάθε στιχομυθία. Και λες δεν το τρέχω λίγο το ταινιάκι να προλάβουμε να δούμε και καμιά αξιοπρεπή ταινία; Αλλά τα κλισέ και η βαρεμάρα και ο εκνευριστικός ρυθμός και τα κλισέ και η ανύπαρκτη σκηνοθεσία και τα κλισέ δεν κρύβονται ακόμα και όταν την τρέχεις την ταινία και το μυαλό σου έχει κουνηθεί δύο εκατοστά πιο δεξιά και προσπαθεί να βγει από το κρανίο σου για να γλυτώσεις, αλλά δυστυχώς τα κρανία είναι σκληρά και ταινίες σαν το In Time καμιά φορά εισχωρούν ύπουλα και αιφνιδιαστικά στην οθόνη σου. Αυτά έχει η ζωή...

2/10

prEja

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

A SHORT POEM FOR MAX OPHULS BY JAMES MASON


A shot that does not call for tracks

Is agony for poor old Max,

Who, separated from his dolly,

Is wrapped in deepest melancholy.

Once, when they took away his crane,

I thought he'd never smile again.


James Mason

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

THE LIFE AND DEATH OF 9413 A HOLLYWOOD EXTRA - σκηνοθεσία: robert florey & slavko vorkapich - 1928

Ο ΧΟΝΤΡΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

"Το είδατε όλοι σας;" ρώτησε γυρνώντας την πλάτη του στον κύριο Κάντυ. "Θα προβάλουν μιά ταινία απόψε. Έβγαλαν μόλις ανακοίνωση έξω."
Η είδηση προκάλεσε ένα νωθρό ενδιαφέρον στους άλλους. Ο πατήρ Τζούρνταιν μουρμούρισε στον Άλλεν:
"Πάει το καρρέ της κανάστας μας."
"Τι ωραία!" είπε η κυρία Ντίλλιγκτον-Μπλικ. "Και πού θα καθήσουμε;"
"Νομίζω", σάλπισε ο κύριος Μακ Άγκους, πλησιάζοντας αμέσως προς το μέρος της, "ότι θα καθήσουμε όλοι στις πλιάν πολυθρόνες, στη μέση του καταστρώματος. Τι ωραία ιδέα! Εσείς πρέπει να ξαπλώσετε στην σαιζ-λογκ σας. Σας πάει τόσο να είστε ξαπλωμένη", πρόσθεσε με το δειλό γελάκι του. "Σαν την Κλεοπάτρα στη βάρκα της, μ' όλους τους σκλάβους της γύρω."
"Χρυσέ μου, τι λέτε!"
"Τί φιλμ είναι;" ρώτησε ο Ντέηλ.
"Ο Οθέλλος. Μ' εκείνο τον χοντρό Αμερικανό ηθοποιό."
"Ω! Θαύμα!"
"Ο κύριος Μέρρυμαν θα ενθουσιαστή", είπε η Τζεμάϊμα. "Είναι το αγαπημένο του έργο. Αν εγκρίνη, βέβαια, την ερμηνεία."
"Εγώ να σας πω, δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να 'ρθη", παραρτήρησε η κυρία Κάντυ. "Πρέπει να σκεφτή και τους άλλους."
"Θα είναι στο ύπαιθρο", της απάντησε η μις Άμποτ, "και δεν υπάρχει, νομίζω, ανάγκη να καθήσετε ακριβώς δίπλα στον κύριο Μέρρυμαν."
Η κυρία Κάντυ χαμογέλασε με σημασία στον άνδρα της.
Η Τζεμάϊμα είπε:
"Μα τι ευτυχία! Θα δούμε τον Όρσον Ουέλλες! Ειλικρινά, δεν ήθελα τίποτα καλύτερο."
"Εμείς θα προτιμούσαμε καμμιά καλή μουσική κωμωδία", είπε η κυρία Κάντυ. "Αλλά, φυσικά, δεν είμαστε τόσο φιλότεχνοι, ε, χρυσέ μου;"
Ο κύριος Κάντυ δεν είπε τίποτα. Κοίταξε την κυρία Ντίλλιγκτον-Μπλικ.

Νάιο Μαρς

Το τραγούδι του δολοφόνου, Εκδόσεις Γαλαξία, 1966

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

6 ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΘΡΙΛΕΡ ΤΩΝ 70s


black christmas
quien puede matar a un nino?
cosa avete fatto a solange?
let's scare jessica to death
alice sweet alice
la casa dalle finestre che ridono


yasunari

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011